 | koen op Lelijkemensentrein |
 | bucht op Lelijkemensentrein |
 | Cecilia op Lelijkemensentrein |
 | Astrid op Lelijkemensentrein |
 | Madame Commentatore op Lelijkemensentrein |
Morgen vertrekt deze blogger voor een maand richting het Zuiden voor een welverdiende (vind ik toch) vakantie. Het zal dus even akelig stil worden op deze blog, maar aarzel vooral niet om enkele oudere posts te bekijken.
En ondertussen word ik elke dag wakker met dit uitzicht… zalig.
Blood Red Shoes is een Britse 2-koppige band die ik leerde kennen via een vriend. Vorige maand zag ik ze aan het werk op Pinkpop. And I was impressed.
Krachtige toegankelijke up-tempo rock. Noem het een kruising van de Arctic Monkeys met The Gossip en The White Stripes. Echt mijn ding.
Bovendien is het een band die thuis is op het web. Een leuke, up-to-date site, MySpace (duh!), YouTube Channel, facebook, forum, een webstore en easy bookmarking.
Blood Red Shoes bestaan reeds sinds 2004, maar indien je ze nog niet kende, check them out.
Dagelijks spoor ik tussen Denderleeuw en Brussel, En wat me opvalt is het aantal lelijke mensen op deze lijn.
Elke dag, stuk voor stuk, links, rechts, achter en voor me: lelijke mensen in de wagon. De enige mooie persoon die ik soms zie op deze lijn, is mijn vriendin. Binnen welke categorie ik zelf val, ga ik zelf niet beoordelen. Indien dat binnen de lelijkemensencategorie is, than so be it.
Maar wat is er in godsnaam mis met deze lijn? En ik bedoel dat niet slecht. Die lelijkaard naast mij is vast een toffe peer, maar toch: het oog wil ook wat. Graag eens wat mooie, goedgeklede, aantrekkelijke mensen rondom mij graag. Het is toch pakken fijner op een mooi snoetje te kijken dan op een verrimpelde tronie. Zeg nu zelf.
Wie pendelt er nog op deze lijn? Ben ik fout? Bewijs me het tegendeel. (Met foto graag ;-)).
“Wereldrecordpoging valschermspringen uitgesteld door slecht weer“, zie ik op Twitter verschijnen. Ik maakte meteen de bedenking: Hoe kan je het wereldrecord valschermspringen in godsnaam breken? Kan je dan zeggen dat je valschermer gesprongen hebt dan iemand anders? Of hoe gaat zoiets in z’n werk?
Wel, de man die het valschermst van al springt, blijkt Michel Fournier te zijn (niet verwarren met Michel Fourniret). Hij wil vanuit een ballon op 40km hoogte naar beneden springen. Daarbij zal hij een snelheid halen van 1500 km/u. Als hij dit kan navertellen, breekt hij de wereldrecords voor de hoogste valschermsprong, de hoogste bemande vlucht met een ballon, de langste vrije val en de snelste vrije val.
Gedurfd, gewaagd én stoutmoedig, noem ik dat. De man is 64 jaar, nota bene. Iemand weet van merken die (en let op de woordspeling) hierop gesprongen zijn?
’s Morgens vraag ik mij af hoe het komt dat de avond al voorbij is. Een hele dag werken, een metro-, trein- en fietsrit, eten en feeds lezen, de vriendin opzoeken en mijn uurwerk geeft al 4 nulletjes aan. Tgaat snel als je druk bezig bent. Er passen precies steeds minder uren in een dag. En ondertussen gaat alles door. Reclameprijzen worden uitgereikt, vliegtuigen schuiven van startbanen en mensen kijken naar Sara.
Ik ben geïnteresseerd in 101 dingen en ben met vanalles bezig. Het is een zegen en een vloek. Ik vind de tijd niet meer om alles deftig te kunnen doen. In plaats van 1 iets grondig te doen, doe ik 15 dingen half. Zal ik gaan schrappen in mijn hobby’s? Nee, dat kan ik gewoon niet. Het leven is te interessant, en ik denk eraan mij volgend jaar te verdiepen in fotografie en gitaar te leren spelen. En ondertussen willen we nog een stukske van de wereld zien.
Maar laten we niet vooruitlopen op de zaken en eerst de stage -en het bijhorende stageverslag- afwerken. En zo af en toe eens bloggen natuurlijk.
Samen met Adtention en B-man (aka curveman) ben ik aan het werken aan de presentatie voor ons afstudeerproject. Komende dinsdag (20 mei) mogen we de schooljury en JIM gaan verblijden met onze creatie. Fingers crossed.
Nu blijkt er wel een kleine kink in de kabel te zitten. Op 20 mei weigeren de lieve heertjes en vrouwtjes van de nmbs met de treinen te rijden. Super, geweldig en fantastisch is dat. Dankuwel om nog maar eens de gewone mensen de dupe te maken. (Meer…)
Gisteren de 5de editie van de Brussels Girl Geek Dinner (BGGD5) bijgewoond. Girl Geek Dinners zijn bijeenkomsten van vrouwelijke geeks (geen nerds). De focus ligt op het technische, maar deze events zijn evenzeer bedoeld om gezellig te socializen. In België worden ze aangevoerd door Clo Willaerts.
De 5de editie vond plaats in de kantoren van Duval Guillaume. Als voorbeeldig stagiair (en ook uit interesse) besloot ik te helpen. Affichkes gemaakt voor de WiFi, voor spijs en drank gezorgd en tussendoor nog wat fotograaf gespeeld. Eén interessante en één mindere presentatie mogen aanschouwen, Sony’s Rolly aan het werk gezien, Lotus Speculoospasta geproefd (heerlijk), enkele interessante mensen gesproken en een lift naar huis gekregen van Netlash en Gudrun. Ook Greetd vergezelde ons in de wagen.
Alweer een nieuwe ervaring. Maar als ik nogmaals wil gaan, zal dat als sacoche moeten zijn.
Buurman Jaak is een papperige zestiger, die z’n actieve jaren al achter de rug heeft. Buurman Jaak is elke dag thuis. Bijgevolg heeft buurman Jaak op elk moment tijd om z’n gras te maaien. Toch rijdt buurman Jaak z’n gras af op een feestdag om 9u ’s ochtends. Zucht…
Deze ochtend verliep alles traag. Ik geraakte niet uit bed. En dat is niet omdat ik moe was, door slaapgebrek ofzo. Eerder door vermoeide ogen. Ik heb er de laatste tijd meer last van. Een combinatie van steeds lenzen dragen, een lichte hooikoorts en hele dagen op een scherm kijken.
Ik ben zowiezo een schermkijker. Mijn blik verplaatst zich van de laptop, naar de gsm, naar de tv, weer naar de laptop en doet onderweg nog enkele andere displays aan. Tijdens de lesdagen mag je daar nog het projectiescherm aan toevoegen. (Meer…)
