broodkast.

Gisteren schreef ik over onze actie i.v.m. de vluchtelingenproblematiek en Music for Life. Daarmee haalden we zowel Het Laatste Nieuws als Het Nieuwsblad/De Gentenaar.

Nu hangt er nog een ongelukkig staartje aan dit verhaal. In onze brief gebruikten wij een fictieve naam, zijnde: Ebru Sayin. We stelden deze naam samen uit 2 aparte namen uit een namenlijst op www.tapu.nl. Kijk maar naar de eerste naam bij de letter E: http://www.tapu.nl/namen.php?&p=E&s= . En de andere naam komt vanbij de S (waar we dan nog een letter uit weg lieten).

Nu krijgen we gisteren te horen dat dit meisje echt bestaat, uit het Gentse komt en dat zij jammergenoeg is omgekomen bij een ongeval met vluchtmisdrijf. Dit wisten wij natuurlijk niet en dit is natuurlijk een reinste toeval. De familie van dit meisje, was nogal aangeslagen door het gebruik van haar naam, en dat waren wijzelf ook toen we dit te horen kregen. Wie verwacht er nu zoiets?

Doch, bij het Nieuwsblad/De Gentenaar vonden ze het nodig hier een artikel over te schrijven. Ik belde daarover 4 maal met de desbetreffende journalist. Daarin legde ik alles haarfijn uit en ik vroeg nadien ook de contactgegevens van de familie zodat we het zelf konden uitleggen en ons verontschuldigen.

En wat staat er vandaag te lezen in de gazet:

Ouders zijn verbolgen over naamgebruik overleden dochter

GENT – De studenten reclame van de Gentse Sint-Lucashogeschool houden een flinke kater over aan hun stunt voor Music for Life. Ze stuurden een brief aan 300 Gentse gezinnen waarin werd gevraagd een vluchteling op te nemen.

Wie dat niet wou, moest een nummer bellen. Daar werd verteld dat het opgezet spel was maar dat men misschien een bijdrage kon leveren voor de Music for Life-actie. De stunt schoot bij veel Gentenaars in het verkeerde keelgat. Ook bij de pleegouders van Ebru Sayin. Dat is het 18-jarige Turkse meisje dat in oktober 2007 werd doodgereden op de Antwerpsesteenweg, waarna de autobestuurder vluchtte. De naam van de vluchteling die in de brieven werd vermeld, is die van het meisje. ‘Volkomen misplaatst’, zeggen ze. ‘We hebben de dood van Ebru nog niet verwerkt, ook al omdat de aanrijder nog altijd niet voor de rechter is verschenen. We bekijken of we een klacht indienen.’ (gn)

Inderdaad: een éénzijdig verhaal. Nergens wordt melding gemaakt van het toeval. Ik stuurde meteen een kwade mail naar de journalist in kwestie, die mijn standpunt volledig begreep en zich verontschuldigde voor de “slechte” eindredactie. Ze hebben ons stuk gewoon weggeknipt uit het artikel. Ongelofelijk vind ik dat. Morgen verschijnt er alweer een artikel, met daarin (als alles goed gaat deze keer) onze kant van het verhaal.

Ik was al wantrouwig tegenover de media, maar met zo’n voorval kan je alles in twijfel gaan stellen. Ik weet, het is naïef te denken dat de media objectief is, een utopie eerder. Maar wat kan je nog geloven? En hoe makkelijk is het wel niet om iemand een slecht imago te bezorgen. Hopelijk weten ze bij Het Nieuwsblad dat de eindredacteur de artikels eerst moet lezen voordat hij of zij in de artikels snijdt. Anders kunnen ze evengoed een aap aannemen; die kunnen ook een schaar vasthouden en dat kost minder.