broodkast.

Deze ochtend verliep alles traag. Ik geraakte niet uit bed. En dat is niet omdat ik moe was, door slaapgebrek ofzo. Eerder door vermoeide ogen. Ik heb er de laatste tijd meer last van. Een combinatie van steeds lenzen dragen, een lichte hooikoorts en hele dagen op een scherm kijken.

Ik ben zowiezo een schermkijker. Mijn blik verplaatst zich van de laptop, naar de gsm, naar de tv, weer naar de laptop en doet onderweg nog enkele andere displays aan. Tijdens de lesdagen mag je daar nog het projectiescherm aan toevoegen. We zijn een schermgeneratie geworden. Zelfs met dit goede weer betrap ik mezelf erop buiten te zitten met m’n portable op mijn schoot. De constante drang naar informatie en connected zijn is daar één schuldige van. De noodzaak van een computer om te kunnen werken, een tweede.

Een scherm is een venster op de wereld. Via dat venster volg je het laatste nieuws uit Columbia en Katmandu en weet ik waar een vriend in Polen momenteel mee bezig is. Maar op die manier mis je wel de reiger die in de tuin neerstrijkt of de verjaardag van je grootmoeder.

It’s a busy life en je moet bijblijven. Deze zomer las ik echter de jaarlijkse schermstop in. Een maand Spanje en mijn laptop blijft lekker thuis. Totale disconnectie, ja. Afkicken wordt het. Maar heerlijk, ooh ja.